Hermie Jansen

Wie ben ik

In 2016 ben ik  van Nederland naar Frankrijk geëmigreerd. Ik woon in de Puy-de-Dôme, een regio in de Auvergne dat in het midden van Frankrijk ligt. Hier op het rustige “platte”land, ben ik neergestreken om te schilderen.

De passie voor het schilderen voel ik al zo lang ik het me kan herinneren. Ik was nog klein toen ik een serieus olieverfschilderij wilde maken. Handig als ik was timmerde ik een groot houten raamwerk en spande daar een stuk laken overheen. En zo schilderde ik op 9 jarige leeftijd mijn eerste paardenportret in olieverf. Ik schilder zo graag dat ik het dag en nacht zou willen doen. Dat wil niet zeggen dat het altijd even gemakkelijk gaat of altijd leuk is, maar dat vind ik het mooie aan schilderen; het proces, het “broeden” op een nieuw onderwerp, de eerste opzet, het ontstaan van het schilderij, wat soms met worstelingen gepaard gaat en tenslotte de eindfase, is het GOED, en… is het af?

Wat beweegt mij

Ik heb mij altijd sterk aangetrokken gevoeld tot oude voorwerpen met een “doorleefd” uiterlijk. De sfeer en het karakter wat die uitstralen vind ik mooi. Als kind al struinde ik rommelmarkten af. Thuisgekomen met al dat moois verzuchtte mijn moeder steevast: “Meisje wat móet je met al die rommel, je kamer puilt al uit!” Ik kan nu nog steeds blij zijn met een oude roestige pan, een gedeukte fluitketel of een krakkemikkig houten luik waar de verf vanaf bladdert. Deze voorliefde voor oude voorwerpen verklaart dat mijn schilderijen vaak gaan over onderwerpen die verweerd, versleten, gebroken of verroest zijn, maar in mijn beleving ook zo mooi zijn

Naast schilderen zijn paarden mijn grote passie. Tijdens een van mijn ritten te paard, die over een enkel klein weggetje, maar vooral over vele smalle paadjes ging, ontdekte ik ergens midden in de natuur een oude, verroeste, verlaten Franse auto. Ze was nog net te zien, overwoekerd door braamstruiken, begroeid met mos en half weggezakt in de grond. Ze werd al zo’n beetje door de natuur in beslag genomen, maar wat lag daar een onbeschrijflijke schoonheid! Ik dacht meteen, hoe kan ik hier komen met mijn schilderspullen om dit beeld te vertalen in verf.

werkwijze

Ik schilder met de intentie een impressie te geven, een weergave van dat ene korte moment. Ik schilder verroeste autokarkassen met de sfeer van licht dat tussen de vegetatie doorschijnt en de schaduwen die de boomtakken erop werpen. Met verf, penselen en spatels boetseer ik plasticiteit, weerspiegelingen en schaduwen. Soms blijf ik nabij de realiteit, maar vaak trek ik mijn eigen plan. Zo ontstaat door het maken van bewuste keuzes en door toeval een samengaan van figuratie/realisme en abstractie. De in close-up geschilderde onderwerpen zijn van een flink formaat. Je voelt je als toeschouwer een deel van het geheel, je voelt je betrokken bij een stukje intimiteit. Ik verwerk soms onderdelen van oude auto’s in mijn schilderij of verroest plaatmateriaal. In onmogelijke stukken schroot zie ik mogelijkheden om ze deel uit te laten maken van het geheel. Je zou misschien kunnen zeggen dat ik de schoonheid van de vergankelijkheid of de ouderdom der dingen verbeeld, soms met een beetje humor.

Wat doe ik nog meer

Voor mijn emigratie naar Frankrijk heb ik lange tijd in het voortgezet onderwijs gewerkt. Naast mijn werk als docent beeldende vorming, schilderde ik in opdracht vele portretten van mens en dier, maar vooral van paarden. Eens een docent, altijd een docent 😉 nu geef ik met veel plezier begeleiding aan schilders die wekelijks in atelier Hermietage komen schilderen. In de zomermaanden organiseer ik ook stages landschap en dorpsgezicht schilderen voor iedereen die graag “en plein air” (buiten) wil schilderen op een prachtig plekje in de natuur. Het is voor mij inspirerend om met andere schilders te werken of ze te begeleiden. Ik wil me als schilder blijven ontwikkelen en zoek altijd naar mogelijkheden daarvoor.